ชีวิตแรกเริ่มถือกำเนิดขึ้นในมหาสมุทรยุคดึกดำบรรพ์ที่เต็มไปด้วยคลื่นลม สำหรับสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว (เช่น พารามีเซียม) น้ำทะเลหรือน้ำในบึง既是บ้านของมัน 也是 "ซูเปอร์มาร์เก็ต" ที่มันสามารถรับสารอาหารและขับถ่ายของเสียได้โดยตรง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกมันกับสิ่งแวดล้อมภายนอกนั้นตรงไปตรงมาและโปร่งใส

ตรรกะเชิงวิวัฒนาการจาก "มหาสมุทรภายนอก" สู่ "สภาพแวดล้อมภายใน"

เมื่อสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ปรากฏขึ้น ร่างกายมีขนาดใหญ่ขึ้น เซลล์ส่วนใหญ่อยู่ลึกภายในร่างกาย ไม่สามารถสัมผัสกับภายนอกได้โดยตรง ดังนั้น ชีวิตจึงวิวัฒนาการให้มีสภาพแวดล้อมภายใน(ของเหลวนอกเซลล์ซึ่งประกอบด้วย พลาสมา น้ำเหลืองระหว่างเซลล์ และน้ำเหลือง)

• การเปิดกว้าง: สภาพแวดล้อมภายในไม่ใช่ระบบปิด แต่ทำการแลกเปลี่ยนสารกับภายนอกอย่างมีประสิทธิภาพผ่านระบบทั้งสี่ ได้แก่ ระบบย่อยอาหาร ระบบหายใจ ระบบไหลเวียนโลหิต และระบบขับถ่ายปัสสาวะ
• ความเป็นองค์รวม: ของเหลวนอกเซลล์ทั่วร่างกายเชื่อมต่อถึงกัน ก่อตัวเป็นหนึ่งเดียวอย่างเป็นระบบ ร่วมกันรักษาความคงที่สัมพัทธ์ของคุณสมบัติทางเคมีกายภาพ
• สมดุลพลวัต: สภาพแวดล้อมภายในเลียนแบบความคงที่ของมหาสมุทรยุคดึกดำบรรพ์ (อุณหภูมิ pH แรงดันออสโมติก) เป็น "เปล" ที่คอยปกป้องเซลล์ ทำให้สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนสามารถหลุดพ้นจากข้อจำกัดของสภาพแวดล้อมภายนอกที่เลวร้ายได้